| تبليغات | X |
|
اگر میهنم من را نمیخواهد من هم او را نمیخواهم، جهان فراخ است.( هوگو گروتیوس)
|
فراست عزيزم
در پست آخر خود اشاره اي كردهاي به جان باختن سه كودك افغاني در اثر بيماري معمولي اسهال و ازقبل آن به چالش با كساني رفته كه به قول تو ميگويند:«ای کاش آمریکا به ایران هم حمله کند»ويا:«ای بابا افغانستان هم نشدیم» و در نهايت هم گفتهاي كه با «موشك نمي توان خوشبختي آورد.»
من هم ميخواهم چند نكته را به حسين عزيزم يادآوري كنم. اول اينكه همين الان هم در دايران ما كساني هستند كه بر اثر اسهال و چيزهايي سهلتر از آن ميميرند و كساني هم هستند كه از رنجي كه بر آنها هموار شده است روزانه دهها بار ميميرند و زنده ميشوند،در افغانستان هم پيش از فاجعه طالبان و امر فاجعه بارتر حمله آمريكا به اين كشور بچههايي بر اثر مسايلي كه شايد براي ما خنده دار به نظر برسد در گذشته اند و صداي كسي هم در نيامده است پس سرنخ دعوا جاي ديگري است.
اول اينكه لازم به تذكر نميدانم كه در مشي ضد آمريكايي بودن و استقلال طلبي به سبك دهه هاي پيشين از همه راديكال ترم اما به سبك خودم.
و اما فراست عزيزم از تو بعيد ميدانستم مساله مهم «دموكراسي» را همچون سرمقاله هاي آتشين روزنامه عصر سابق به اسهال كودكان افغاني تنزل دهي.
ميدانم اينها كه به تو ميگويم را بيش از من و پيش از من ميداني اما ارمغان دموكراسي غربي براي افغانستاني كه حتا شهر به مفهوم مدرن آن را ندارد ، البته بنا بر نياز مبرم غرب و نه دلسوختگي آنها براي افغانها، قطعا هديه دلپذيري است.
فراست عزيزم به ياد دارم زماني كه شكنجه شهروندان عراقي توسط سربازان انگليسي در بوق رسانه هاي ضد جنگ ا زجمله داخل ايران پيچيد توني بلر در پاسخ اعلام كرد كه دموكراسي براي از ميان رفتن انسانهاي بد نمي آيد بلكه براي اين مي آيد كه اگر انساني به خود جرات داد تا عمل غير انساني را صورت دهد رسانه ها آزادانه بتوانند نقد كنند و اطلاع رساني ، تا ريشه بدي بخشكد.
فراست عزيزم اگر امروز من وتو بر خلاف گذشته از مردن چند كودك افغاني مطلع هستيم از بركت همين دموكراسي است كه به زور پرواز هواپيماهاي B2 بر سر افغانها به ارمغان آمده است.
دوستدارت روزنامه نگار بيكار
